Troubadenksels 7

Het leven in al zijn kleuren

Op sociale media delen we vaak alleen de mooiste kanten van het leven. Maar dat geeft geen volledig beeld: het leven is niet altijd leuk, en dat is ook niet de bedoeling. Het heeft ups en downs, alle kleuren van de regenboog: soms zwart, soms grijs, soms heel kleurrijk. Door alles wat je meemaakt, groei je als mens en leer je van het leven.

De laatste tijd zie ik veel mensen die verbitterd zijn en de schuld bij anderen neerleggen. Voor mijn vrouw in mijn leven kwam, was mijn eigen leven ook verbitterd. Eigenlijk had ik de keuze gemaakt om het zo te houden, uit angst dat het toch niet beter zou worden. Ik durfde niet een ander pad te bewandelen, bang om te verliezen wat ik nog had. Ik was afhankelijk van mijn moeder, van mijn uitkering, relaties die mij niet begrepen, en van god weet wat nog meer. Ik zat vast in een patroon waar ik niet uitkwam. Tegelijkertijd was het een schreeuw om hulp.

Ik had al eens een psychiatrisch traject doorlopen, maar mijn vrouw bood mij een nieuwe toekomst. Samen gingen we de scherven van mijn leven oppakken en er iets moois van maken. Ons leven nam een 180-graden keerpunt. We verhuisden van Terschelling, kregen kinderen, trouwden, en ik zei mijn uitkering op, zonder dat ik een baan had. Ik wilde loskomen van het verleden en het zelf doen.

mijn vrouw gaf me de ruimte om dromen waar te maken — samen dromen waarmaken. We kochten eerst een huis in Sneek, maar daar was de lange arm van het verleden nog steeds aanwezig. Uiteindelijk verhuisden we naar Emmen, en dat bleek de sleutel naar voorspoed en geluk. Ik werd beroepsmuzikant, mijn grote droom, kreeg genoeg werk, en mijn vrouw kon verder studeren en werken. Onze ouders pasten op, en beetje bij beetje kwam ik los van het verleden.

Het was niet altijd makkelijk: ik stapte uit een band die ik had opgericht, door achterbaks gedrag van sommige bandleden. Dat betekende ook breuken met vriendschappen. Er volgde ook breuken met familieleden, die niet accepteerden dat ik een andere levensweg had gekozen. Andere banden met familie en vrienden werden juist sterker Het was zwaar, maar het was de weg naar ons geluk en naar zoveel mogelijk onafhankelijkheid.

De kinderen groeiden op, mijn vrouw kreeg een geweldige baan, en ik trad steeds meer op, solo en met vriend Gerard. In 2019 durfde ik het weer aan om met Gerrit een bandje te beginnen: D’irish Folk, waar plezier en delen voorop staat. Sinds 2013 ben ik volledig muzikant en entertainer, doe ik waar mijn passie ligt, en geef ik mensen plezier. Dat geeft mij kracht om vol in het leven te staan.

Het leven gaat op en neer. De coronaperiode had ook veel impact op huize Smit: zorg, kinderen die het moeilijk hadden, stilgevallen werk, verlies van dierbaren in familie- en vriendenkring. Dan ga je anders nadenken: wat is écht belangrijk? Je leert in het hier en nu te leven, te genieten van kleine dingen, en beseffen hoe rijk je bent met wat je hebt.

Ik loop nu naar de zestig, maar stoppen met mijn uit de hand gelopen hobby is geen optie dat is mij te dierbaar en daardoor hoef ik niet meer te werken. Ik heb geleerd meer te genieten en daardoor vallen moeilijke dingen mee. Ondanks ADHD, enkele autistische kenmerken en wonden uit het verleden die misschien nooit helemaal helen, durf ik te zeggen dat ik gelukkig ben. Ik voel me een bofkont en beleef samen met vrouw en kinderen een mooi avontuur.

Plannen voor de toekomst heb ik genoeg. Intussen wordt ik elke dag een beetje meer mezelf: dienstbaarder, onafhankelijker, een betere echtgenoot, vader en vriend, hoop ik. Ik hoop ook steun te kunnen bieden aan mensen die dat even nodig hebben.

Maandag begint de week weer. Laten we samen de wereld mooier maken door te focussen op wat wél goed gaat.

Fijne dag allemaal, liefs Edgar